Ik heb altijd een kat en een hond gewild… met hen is het leuk.
Eens verscheen er op het internet een verhaal over het moeilijke leven van een man en twee pratende dieren — een kat en een hond. Ik weet niet waarom dit verhaal mij zo heeft geraakt, maar ik besloot om het te bewaren voor later. Nu wil ik het met jullie delen. Hoewel veel mensen dit verhaal misschien saai vinden, toch…
Deel één
Het zout was op. Het was altijd in huis aanwezig, maar nu ineens verdwenen.
— Zonder zout kun je niet eten, zei de hond.
— En zout mag je nooit vergeten, beaamde de kat.
Ook ik voelde een scherpe behoefte aan dit mineraal in het eten dat ik probeerde klaar te maken. Vroeger hield mijn vrouw hierover toezicht, maar al drie maanden zijn we gescheiden. Ze ging weg bij die jonge puistige student uit haar laatste jaar van een prestigieuze universiteit, die blijkbaar heel goede perspectieven heeft en binnenkort wel eens een belangrijke manager zou kunnen worden. Ik grapte dat ‘graan’ alleen bij paarden hoorde, maar ze lachte slechts zelfvoldaan en daarna kreeg ze volledige toestemming tot scheiding. Ze nam al haar spullen mee, inclusief de cd’s van Brian Ferry (kennelijk was hij voor haar een belangrijk muzikant). Als ik had geweten dat ze dergelijke muziek luisterde, had ik die cd’s allang samen met haar verbrand. Maar ze ging weg, mij achterlatend als enige. En dat het zout in huis op zou raken, daar heeft ze niet eens aan gedacht om me te waarschuwen.Terwijl ik in mijn verdriet dronk, bereidden de kat en de hond zorgvuldig het eten.
— Nu moet je zelf je eigen zaakjes opruimen! — nog een van die beschuldigingen die ze tegen me uitsprak vlak voor haar vertrek.Overigens hebben mijn huisdieren zich perfect gedragen. Mijn vrouw wist niet eens dat ze konden praten. Ze bleken ook erg netjes te zijn. Terwijl ik een hele week dronken was, herinnerden ze me niet eens aan hun aanwezigheid. Waar ze ruimte vonden voor hun behoeftes, weet ik niet.In feite zijn ze erg onafhankelijk. De kat neemt vaak zelf een douche, terwijl de hond graag televisiekijkt, vooral programma’s over Ivan Zatevakhine, maar soms schakelt hij over naar MTV. Gesprekken over vissen houden ze beiden lange tijd bezig. Voetbal vinden ze ook leuk.Dus terwijl ik worstelde met mijn kater, waren zij stilletjes bezig met hun eigen dingen. Toen het echt slecht met me ging, bracht de kat bouillon voor me en rende de hond weg om kefir te halen. Ze gedroegen zich veel beter dan mijn ex-vrouw. Waarom is ze weggegaan? Ik verdiende goed geld, ging regelmatig werken, verhinderde nooit haar bezoekjes aan nagelsalons of zonnebanken — ik zei altijd dat je jezelf moest verzorgen. Maar nee, ze wilde een jonge student met puisten. Ach, wat kan mij het schelen.Uiteindelijk ging ik op pad voor zout. Ik kleedde me aan, zei tegen de hond dat hij de tv niet te hard moest zetten, en ging naar buiten. Het was een koude ochtend. Ik bedacht dat ik mijn muts was vergeten (eigenlijk vergat ik alles over winter), en liep naar de dichtstbijzijnde winkel. De caissière daar is een echte schoonheid, rond de dertig, maar ziet er fantastisch uit. Al lang wilde ik haar uitnodigen voor een etentje, maar het kwam er nooit van. En nu besloot ik eindelijk contact te leggen.Na het zout, een paar flessen champagne, zeevruchten en andere producten gekocht te hebben, liep ik naar de kassa. Daar zat Zij. En er was niemand anders in de buurt.
— Goedemorgen!
— Hallo.
— Hoe is uw stemming?
— Zoals altijd.
— Tot hoe laat werkt u vandaag?
— Tot acht uur.
— Mag ik u ergens mee naartoe nemen?
— Waarom?
— Om een prettige avond door te brengen.
— Ik heb plannen.
— Bedoelt u dat u menstruatie hebt?
— Man, zie ik eruit als iemand die over zulke onderwerpen zou willen grappen?
— Wat voor grapjes, als ik de vrouw van mijn dromen ontmoet en besluit resoluut te handelen.
— U koopt al twee jaar cognac bij ons en pas nu doet u een aanzoek?
— Cognac stoorde een beetje.
— Waarmee mengde u het?
— Met mijn liefde voor u.
— Dat duurde even.
— Wij spannen traag, maar rijden snel!
— Goed, kom na acht uur langs, zei ze onverwachts instemmend.
